Στον Μεσαίωνα, το να καταλήξεις στην αγχόνη δεν ήταν απαραίτητα το χειρότερο που μπορούσε να σου συμβεί. Η δικαιοσύνη της εποχής είχε μια ιδιαίτερη αδυναμία στις παραδειγματικές τιμωρίες, ειδικά όταν απέναντί της βρίσκονταν δολοφόνοι, προδότες, πειρατές ή άνθρωποι που είχαν καταφέρει να εξοργίσουν τους ισχυρούς. Οι δημόσιες εκτελέσεις δεν αποτελούσαν απλώς την κατάληξη μιας δικαστικής διαδικασίας. Ήταν ολόκληρα θεάματα, σχεδιασμένα να τρομοκρατούν το πλήθος και να υπενθυμίζουν ποιος είχε την εξουσία.
Βέβαια, το αν οι καταδικασμένοι ήταν πραγματικά ένοχοι αποτελούσε πολλές φορές μια εντελώς διαφορετική ιστορία. Από ευγενείς που πίστευαν ότι βρίσκονταν πάνω από τον νόμο μέχρι πειρατές που είχαν γίνει ο φόβος και ο τρόμος των θαλασσών, οι παρακάτω τέσσερις άντρες ανακάλυψαν ότι η μεσαιωνική δικαιοσύνη μπορούσε να επιδείξει απίστευτη φαντασία όταν αποφάσιζε να τιμωρήσει κάποιον.
Gilles de Rais
Ο Gilles de Rais είναι μια περίπτωση που θα μπορούσε να έχει ξεπηδήσει από το Se7en. Φαινομενικά, για τον μεσαιωνικό κόσμο της εποχής, ήταν ένας από τους ήρωες που μαζί με Γάλλους ιππότες όπως ο La Hire, πολέμησαν στο πλευρό της Ιωάννας της Λωρραίονης και έδιωξαν τους Άγγλους από τα πατρογονικά τους εδάφη. Για τον de Rais υπήρχε συνέχεια. Χάρη σε ιστορικές πηγές -που χαρακτηρίζονται αρκετά αμφίβολες ωστόσο- ο ευγενής και άλλοτε βετεράνος, πρωταγωνιστούσε σε ό,τι φρικαλέο μπορεί κανείς να φανταστεί. Βασανισμό γυναικών, διαμελισμό πρωτμάτων μέχρι και φόνους βρεφών. Μαζί με δύο άλλους ιερείς κατηγορήθηκε επίσης και για σατανισμό και λέγεται ότι προσπαθούσε να επικαλεστεί δαίμονες με σκοπό να ζήσει αιώνια. Δεν ξέρουμε σε ποιο βαθμό τα φούσκωσε η δικαστική αρχή της εποχής, αλλά απαγχονίστηκε σαν κοινός εγκληματίας και στη συνέχεια έκαψαν το σώμα τους. Παραμένει από τις πιο φρικιαστικές υποθέσεις της εποχής.
Klaus Stortebeker
Ποιος είπε ότι οι πειρατές έκαναν πλιάτσικο μόνο το 1700; Ο Stortebeker σίγουρα όχι, αφού τον τελευταίο αιώνα του Μεσαίωνα είχε ταράξει τα πλοία της Χανσεατικής Ένωσης. Αμβούργο, Βρέμη, Ρίγα, Μπέργκεν, Λονδίνο. Ο Klaus όπου έβρισκε πλοίο τους, το κούρσευε, έπαιρνε το εμπόρευμα και όσοι αρνιόντουσαν να μπουν στο πλήρωμά του, τους πετούσε στη θάλασσα με συνοπτικές διαδικασίες. Ωστόσο, φήμες τον θέλουν να βοηθούσε την φτωχολογιά, σε σημείο που τον θεωρούσαν κάτι σαν θαλασσινό Ρομπέν των Δασών Έφτασε στο σημείο να φτιάξει μέχρι και στόλο με καπετάνιους, αλλά και φρούρια στην Κάτω Σαξονία. Ήταν σε εκείνο το σημείο τελικά οι κυβερνήσεις σοβαρεύτηκαν και αποφάσισαν πως πρέπει να ξεμπερδεύουν με δαύτον. Και το έκαναν. Ο Stortebeker συνάντησε τον δήμιο το 1400 και μάλιστα υπάρχουν θρύλοι που λένε πως αφού το κεφάλι του κόπηκε, περπάτησε μπροστά από 11 συντρόφους του για να τους ελευθερώσει. Μακάβριο, αλλά σήμερα θα ήταν ωραία σκηνή από θρίλερ.
Enguerrand de Marigny
Μπορεί σήμερα να βλέπετε αρκετούς πολιτικούς να χρηματίζονται και να την γλιτώνουν, αλλά αυτό δεν συνέβη στην περίπτωση του Enguerrand de Marigny, βαρόνου και πρώην υπουργού του βασιλιά Φιλίππου του Δ’ της Γαλλίας. Ο de Marigny χρησιμοποίησε την θέση του για να βγάλει χρήματα και να αυξήσει τόσο τα δικά του εδάφη, όσο και των υπόλοιπων μελών της οικογενείας του. Δύο από τα ετεροθαλή του αδέρφια πήραν τις επισκοπές στο Μπωβαί και το Καμπραί, άλλη μια αρχιεπισκοπή στο Σενλίς, ενώ μέσα από τις δωροδοκίες και τα χρήματα κάτω από το τραπέζι, κατάφερε και εξασφάλισε σε συγγενή του μέχρι και την θέση καρδινάλιου στη Ρώμη. Ο Κάρολος του Βαλουά μάζεψε αρκετά στοιχεία και παρουσίασε στο βασιλιά ένα κατηγορητήριο 41 σελίδων. Ο de Marigny, αρχικά, θα την γλίτωνε με μια εξορία στην Κύπρο, αλλά θέλοντας να σιγουρέψουν ότι δεν θα γλιτώσει την κρεμάλα, οι κατήγοροι του έφεραν στο τραπέζι και μια υπόθεση μαγείας που μάλλον δεν συνέβη και ποτέ. Απαγχονίστηκε και το πτώμα του έμεινε δύο μέρες στο ικρίωμα για παραδειγματισμό.
Hugh Despenser (o νεότερος)
Αν υπήρχε βραβείο για τον πιο μισητό άνθρωπο στην Αγγλία του 14ου αιώνα, ο Hugh Despenser ο Νεότερος θα ήταν σίγουρα ανάμεσα στα φαβορί. Ευγενής, αυλικός και στενός ευνοούμενος του βασιλιά Εδουάρδου Β΄, ο Despenser είχε ένα ιδιαίτερο ταλέντο. Να μετατρέπει τη βασιλική εύνοια σε προσωπική περιουσία. Καταπατούσε εκτάσεις, άρπαζε περιουσίες αντιπάλων και ασκούσε τέτοια επιρροή στον μονάρχη, ώστε σύντομα είχε καταφέρει να στρέψει εναντίον του σχεδόν ολόκληρη την αγγλική αριστοκρατία. Το γεγονός ότι κυκλοφορούσαν και φήμες για ερωτική σχέση του με τον βασιλιά, έκανε την κατάσταση ακόμη χειρότερη.
Η βασίλισσα Ισαβέλλα, που είχε τους δικούς της λόγους να τον μισεί, συμμάχησε με τον Roger Mortimer και το 1326 επέστρεψε στην Αγγλία αποφασισμένη να ανατρέψει την κατάσταση. Ο Despenser προσπάθησε να διαφύγει μαζί με τον βασιλιά, αλλά συνελήφθη στην Ουαλία. Κάπου εκεί άρχισε το πραγματικό μαρτύριο. Στις 24 Νοεμβρίου 1326 οδηγήθηκε στο Χέρεφορντ, όπου καταδικάστηκε για προδοσία. Τον έσυραν στους δρόμους της πόλης, τον κρέμασαν, τον κατέβασαν από την αγχόνη και, σύμφωνα με τις μεσαιωνικές αφηγήσεις, ακολούθησαν ακρωτηριασμός και αφαίρεση των σπλάχνων του πριν τον αποκεφαλίσουν. Το σώμα του τεμαχίστηκε στα τέσσερα και τα κομμάτια στάλθηκαν σε διαφορετικές πόλεις της Αγγλίας, ενώ το κεφάλι του τοποθετήθηκε στη Γέφυρα του Λονδίνου.
